Stilte in mijn hoofd

Die Thich Nhat Hanh heeft dat toch maar even mooi verwoord! 

Mindfulness, aarden en mediteren…. Het zijn verschillende manieren om je hoofd even leeg te maken van gedachten en woorden en in ‘het hier en nu zijn’. Sinds het begin van mijn burn-out wordt ik hier al op gewezen:  ‘stilte in mijn hoofd’ zou mij heel veel kunnen helpen.

En ja, natuurlijk snapte ik wel wat er bedoeld werd. Maar, als je al meer dan 50 jaar leeft vanuit/ met je hoofd, hoe breng je daar dan verandering in?

Mindfulness

Ik startte met een individuele mindfulness training. Helaas werd ik er zowel lichamelijk als geestelijk heel onrustig van. Ik maakte namelijk tijdens een body-scan bijvoorbeeld honderden to-do-lijsten. Ik snapte het principe, maar het lukte niet. Achteraf denk ik dat het veel te vroeg was voor iets dergelijks. Toen ik eens aan mijn zusje vroeg hoe zij dat deed, in het hier en nu zijn, vertelde zij me dat het voor haar bijvoorbeeld ook het voelen van de wind door je haar kon zijn. En ja, hier kon ik wel wat mee. Zo heb ik ook menig autoritje gemaakt waarbij ik me (naast het verkeer, natuurlijk) focuste op mijn handen die de structuur van het stuur voelden.

Aarden

Een haptonoom adviseerde me om te gaan aarden (ook wel gronden genoemd). Door heel bewust mijn voeten te voelen bij staan of wandelen zou ik meer contact krijgen met de aarde en (dus) ook meer uit mijn hoofd zijn. Jammer genoeg was ik in het begin zo moe dat zelfs staan maar heel even lukte. Wandelen was veel te inspannend en als het al lukte dan maakte ik me alleen maar zorgen maken over de terugweg.  Van een andere therapeut kreeg ik daarom het advies om iedere dag een voetenbad te nemen en ja, dat was fijn. Voor wandelen vond ik tuinieren als een prima alternatief. Immers, het zijn dan niet de voeten maar wel de handen die contact maken met de aarde.

Sinds kort lukt het gelukkig weer om stukjes te wandelen. Weliswaar niet iedere dag en de ene dag verder dan de andere dag, maar ik ben er blij mee. 

Wel is het voor mij belangrijk om even goed bij mezelf na te gaan: ga ik wandelen omdat het zo goed is (en moet) of ga ik wandelen omdat ik er zin in en energie voor heb.

Iemand vertelde me ooit eens dat als je wandelt met armen en benen in contra beweging, dan zijn beide hersenhelften aan het werk en is er geen ruimte meer voor gedachten. Of het werkt? Ik weet het eigenlijk niet zeker. Het lijkt me leuk om eens terug te lezen wat jouw ervaringen zijn.

 

Het belangrijkste met al die ronddwalende gedachten is het feit dat je ze kunt laten passeren oftewel als een wolkje weg laten waaien…. Het helpt om te realiseren dat als ze er zijn, je er niets mee hoeft. 

Langs de zee lopen geeft mij ruimte in mijn hoofd, hier over meer in mijn blog De Zee

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *