Help, hoe vind ik mezelf terug?

De eerste maanden na mijn ziekmelding vanwege de burn-out heb ik heel veel geslapen. Ik wist al wel dat ik veel te veel ‘in mijn hoofd’ zat en niet in het hier en nu was. En daarom probeerde ik te mediteren. Maar tijdens het mediteren maakte ik twintig actielijsten en ik raakte ik vreselijk opgejaagd. Uiteraard voelde dat toen als falen. Het duurde dan ook een tijdje voordat ik me realiseerde dat er ook andere manieren van in het hier en nu komen zijn.

 

 

In het hier en nu zijn

Je gedachten stil zetten, stoppen met denken en starten met ervaren. Dat is eigenlijk wat in het hier en nu zijn is. Maar wat als mediteren niet lukt? Dan zijn er gelukkig nog duizend-en-één alternatieven. Want denk eens aan in de tuin liggen en de bloemen ruiken, de zon op je gezicht of de wind door je haren voelen en de vogels horen fluiten. Hier was ik in het begin nog helemaal niet aan toe: ik was daar veel te onrustig voor. Maar het lukte wél om af en toe een half uurtje in de tuin te rommelen: lekker met mijn handen in de aarde. Het maakte mijn hoofd even leeg. Genieten kon ik er toen niet van.

Ga dingen doen waar je energie van krijgt

Dit hoorde ik vaak en wat een vreselijk advies! Ik was aan het overleven, ik kon alleen maar slapen. Opstaan kostte al alle energie die ik had. Vervolgens werd het advies anders verwoord in ga ‘iets doen wat je leuk vindt’. Boeh, er was helemaal niets leuks. Alles was zwaar. En als het al lukte om iets te doen, dan moest dat iets nuttigs zijn, want ja  de was, bijvoorbeeld, doet niet zichzelf.

‘Dingen doen waar je energie van krijgt’ en ‘iets doen wat je leuk vindt, het zijn volgens mij beiden adviezen met als doel: wees lief voor jezelf.

En natuurlijk lukte het niet om lief te zijn voor mezelf.  Want hoe kun je lief zijn voor jezelf als er in je hoofd allerlei kritische stemmetjes zitten en als gevoelens en emoties niet met elkaar matchen? Ik heb er nog steeds last van. Ga ik naar het strand omdat ik het er fijn vind of omdat wandelen gezond is? Heb ik er genoeg energie voor of vind ik dat ik het moet doen omdat de zon schijnt?

Her-inneren

Pas nu ik met mijn innerlijke kind in aanraking kom, begin ik te begrijpen waar die kritische stemmetjes vandaan komen, waarom ik me altijd ‘niet goed genoeg’ voel of waarom ik het moeilijk vind om emoties te voelen.

Want, ondanks dat we volwassen zijn, is er nog altijd een deel in ons dat kind zal blijven. In dit deel zijn onze gevoelens, herinneringen en ervaringen uit onze jeugd opgeslagen. Onze huidige gevoelens, gedrag, problemen of klachten staan rechtstreeks in verband met bepaalde ervaringen en indrukken die we hebben opgedaan in onze kindertijd.  Als we minimaal contact met ons innerlijke kind hebben, dan wordt ons leven onbewust door dat kind-deel geleid.

Het is dus belangrijk om dit kind-deel van onbewust naar bewust te krijgen.
 
Door het kind in onszelf te voelen, vragen te stellen, te accepteren en lief te gaan hebben, kunnen we beperkende overtuigingen en overlevingsstrategieën ontdekken. Dan kunnen we kijken als een volwassene: zijn deze strategieën en overtuigingen nodig? klopt dat nog?
 
Dit nu wetende, realiseer ik me dat ik er nog lang niet ben, maar dat ik wel een pad gevonden heb dat me verder gaat helpen. Ik ben dan misschien mijn ware ik vergeten, maar het is niet verdwenen. Het gaat dus eigenlijk om het terugvinden van mezelf. Ik ga mezelf her-inneren!

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.