Uitwaaien in Hargen

Bij de windkracht 8 van vandaag giert de wind om ons huis heen. Heerlijk geluid, maar ik er ook vaak onrustig van. Vroeger was dit omdat er vast en zeker een alarmering voor de brandweer aan zat te komen. Tegenwoordig, omdat ik dan even naar buiten en naar het strand wil.  

Dus na mijn dagelijkse siësta, dit keer wel een hele lange na de therapie-sessie van vanochtend, ging ik op pad.

Bij het uit de auto stappen moet ik de deur al goed vast houden. Even later op de opgang wordt ik gezandstraald en dus trek ik snel mijn sjaal zo hoog dat ik nog net kan zien waar ik loop. Even later op het strand valt het mee en kies ik ervoor om tegen de wind in richting het noorden te lopen. De ervaring heeft namelijk wel geleerd dat het beter is om eerst het ‘zware’ gedeelte mét tegenwind te lopen, zodat je op de terugweg vanzelf terug geblazen wordt. 

In ben de verte zie ik dat een paar mensen proberen tegen de wind in te hangen, maar daar is de wind vandaag niet hard genoeg voor. Als zij het strand verlaten ben ik de enige nog op het strand. En je kunt me niet gelukkiger maken dat dat: alleen op het strand. Waarom? Wil ik dan ‘de koning’ van het strand zijn of voel ik juist dan mijn nietigheid in het grootse landschap? Ik heb geen idee. Er zijn vast allerlei theorieën voor te bedenken, maar ik besluit dat het is wat het is. En geniet er gewoon van!

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *