Sneeuw in Schoorlse Duinen

Wakker worden in een witte wereld: ik vind het geweldig!  Ik weet niet precies wat er dan gebeurt met me, maar ik word onrustig en ik MOET naar buiten: op naar de sneeuw in de Schoorlse Duinen.

Omdat het zou gaan dooien liepen we al vroeg het duin in. Half negen, ik had bedacht dat we wel één van de eerste waren…Nee dus, maar gelukkig vonden we nog wel een paar paden waar we als eerste op liepen.  Dat vind ik, al ben ik 52 jaar, nog altijd nog leuk. 

Ons startpunt was bezoekerscentrum de Schoorlse Duinen.  Daar begint namelijk de roetroute. Een wandeling van ca  5 km door een afwisselend landschap van bos en vlakte. 

De route is in twee richtingen uitgezet en loopt over zowel paden als los zand en er zijn diverse hoogteverschillen te overwinnen. 

Roetroute, omdat deze route door een deel van de Schoorlse Duinen gaat waar enkele jaren geleden een flinke natuurbrand woedde en waar nu de natuur zich (met een beetje hulp van Staatsbosbeheer) zich aan het herstellen is.

 

Ik heb daar als als lid van de vrijwillige brandweer menig uurtje doorgebracht.

Weemoedig wordt ik ervan, als ik aan mijn brandweertijd denk. Ik was bijna 23 jaar lid, toen ik besloot te stoppen: ik kon het niet meer opbrengen om iedere maandagavond te gaan oefenen. Achteraf was dat al één van eerste tekenen van de burn-out.  Affijn, ik kijk erop terug als een enorm mooie tijd: kameraadschap, hard werken, veel lol!

Terug naar de roetroute want deze route loopt óók langs het Vogelmeer oftewel het ‘geheimpje van Schoorl’.  Er is wel een voorwaarden om dit geheim te ontdekken: het moet flink vriezen want dan is het vogelmeer  een perfecte ijsbaan.

Vandaag waren er geen schaatsers, wel een dikke mist en een fijn laagje sneeuw in de Schoorlse Duinen: ik heb genoten!

 

Meer lezen over wandelen in de Schoorlse Duinen?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *