Mijn muziek, vandaag

Voor een training werden mij een aantal vragen gesteld over mijn muziek. Nu luister ik wel vaak naar muziek om bij in te slapen; maar gewoon naar muziek luisteren doe vooral niet te lang omdat mijn hoofd er helemaal vol van raakt. Stilte vind ik eigenlijk de fijnste muziek die er is. Toch leidden de vragen tot een leuke zoektocht in mijn herinneringen en in allerlei spotify lijsten. Want wat is er toch een mooie muziek.

De vragen

  • Waar luister jij momenteel graag naar?
  • Wat is je oldtime favorite, die je nooit vergeten zal
  • Waar word jij blij van, waar krijg jij power van?
  • Waar dans je graag op?
  • Wat is muziek dat je diep raakt, misschien zelfs wel je ziel raakt?
  • Welk nummer zegt veel over jou?
  • Wat is muziek dat linkt naar je kindertijd en je een geen blij gevoel geeft?
  • Wat is muziek dat linkt naar je kindertijd en je een blij gevoel geeft?

Sinds de burn-out is moeite met keuzes maken terugkomend thema. En ook al gaat dit nu alleen over muziek, het blijft een uitdaging. Heeft dit te maken met mijn perfectionisme? Ik weet het niet. Ik word er soms gek van. Waarom maak ik dit zo ingewikkeld? En dus prent ik mezelf in: het is alleen keuze van nu, het is goed zoals ik het nu voel.

Mijn antwoorden

Momenteel vind ik het het geluid van de zee helemaal top. Het liefst loop ik, alleen, dicht langs de zee, zodat ik de golven maximaal hoor. Dit maakt mijn hoofd leeg, heerlijk. Maar als ik dan voor muziek moet kiezen, dan wordt het Road to Hell van Chris Rhea. Niet omdat de tekst nou zo geweldig is (inspiratiebron was de drukte om de M4 en de M25) maar omdat het lekker klinkt en de titel me doet denken aan mijn weg door de burn-out.

Eén van de oldtime favorites is The Wild Rover van the Dubliners. Dit nummer brengt me direct terug naar mijn ‘zeevaartschooltijd’ en natuurlijk hoort dit lied ook al jaren bij een gezellige apres ski.

Muziek van Anouk zou veel vaker in dit lijstje staan als ik meerdere nummers mocht kiezen, maar helaas moet ik me telkens tot één nummer beperken. Natuurlijk hoort zij wel hier wel met haar ‘power-song’ Nobody’s wife als muziek waar ik energie van krijg.

Dansen kost al lang teveel energie. Dus mijn dans-liedje, transformeer ik naar een liedje waarop ik niet  stil kan zitten en dat is Can’t hold us van Macklemore en Ryan Lewis.

Gentle With Myself van Karen Drucker raakt me tot in mijn ziel.

Een nummer dat veel over mij zegt is De bestemming van Marco Borsato en gaat over de zin van het leven. En dat is precies wat ik me regelmatig afvraag.

Omdat mijn vader organist en dirigent was van diverse kerkkoren werd er thuis zelden of nooit muziek gedraaid, maar des te meer kerkmuziek geoefend. Vroeger vond ik dat natuurlijk helemaal niets. Tegenwoordig kan het me, als ik in een kerk loop, enorm raken. Altijd mooi, niet echt blij, wel emotioneel is Ave Maria van Schubert. De versie van Andre Rieu is perfect. Natuurlijk mis je dan wel de kerkgeluiden en vooral die galm.

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.