Burn-out, hooggevoelig of allebei?​

Als ik dit schrijf ben ik alweer een paar dagen terug uit Berlijn. Het was gezellig om er weer eens samen met mijn lieffie te zijn.  We hebben  Potsdam verkend, een wandeling met gids gedaan en gegeten in leuke Berlijnse restaurantjes. Maar helaas zorgt de stad en zijn vele prikkels er ook voor dat ik me al heel snel ontzettend moe en ellendig voel.

Het is dan ook weer heerlijk om thuis te zijn. Thuis in Schoorldam, met zijn rust en ruimte.

Jarenlang heb ik gedacht dat mijn overgevoeligheid voor allerlei prikkels te wijten waren aan mijn burn-out. Maar het lijkt het er toch op dat ik hooggevoelig ben. Ja, ik schrijf het nog als ‘lijken’ want ik kan het eigenlijk nog niet zo goed geloven. Dit past immers helemaal niet bij mijn oude ik van vóór de burn-out. Hoe kan het dat ik dit nooit geweten of gemerkt heb?

Hooggevoeligheid en burn-out

Inmiddels ben ik op zoek gegaan naar informatie over hooggevoeligheid. En alles wat ik er over lees, op internet of in boeken, is heel herkenbaar: dat ben ik helemaal.  Als je namelijk hooggevoelig geboren bent en er is in de omgeving waar je opgroeit geen ruimte voor je hooggevoeligheid, dan uit dat zich vaak in verlegen en teruggetrokken kinderen. Later worden dit vaak de introverte volwassenen.

Voor zover ik me kan herinneren was ik een stil en verlegen meisje. Ik heb een goede jeugd gehad, maar er was geen ruimte voor gevoelens en al helemaal niet om er over te praten. Mijn ouders hadden een winkel in een klein dorp en dus mochten we niet van ‘wat hoorde’ afwijken omdat dat wellicht ten koste zou gaan van de klantenkring. Daarnaast zijn slogans als ‘wat je begint, moet je afmaken’ en ‘als je iets doet, moet je het goed doen’ ook een rode draad.

Ik wist niet beter. En dus nam ik alles van mijn jeugd mee naar de volwassen mens, vrouw en moeder. Maar doordat er jarenlang geen ruimte was voor mijn hooggevoeligheid heeft dit geresulteerd in een burn-out. Dit is dus heel anders dan wat ik jarenlang dacht: ik heb een burn-out door teveel ‘hooi op mijn vork’ te hebben genomen. Een burn-out met klachten als o.a. grote moeheid en overgevoeligheid.

Maar is het zo zwart-wit? Nee, volgens mij niet. Ik denk namelijk dat mijn ‘onderdrukte’ hooggevoeligheid sámen met al dat ‘hooi’ mij de burn-out heeft ingeduwd.

Een cadeautje

Ik heb me jarenlang verbaasd over (en ook geërgerd aan) mensen die vertelden dat een burn-out een cadeautje voor jezelf is. Inmiddels zie ik wel dat een burn-out een soort geschenk is, in de vorm van een waarschuwing: de grens is bereikt. Het is het uiterste signaal van je systeem dat de balans ernstig verstoord was.

Tja, nu ik weet waarom dit cadeautje bij mij bezorgd is, ben ik het aan het uitpakken: ik moet (verder) met mezelf aan de slag! Gelukkig ben je nooit te oud om te leren en is het nooit te laat om te veranderen!

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.